Jak zabudować piony grzewcze, doprowadzające ciepło do grzejników?

Kiedyś ciepło do każdego ze znajdujących się w mieszkaniu kaloryferów było dostarczane grawitacyjnie dwiema rurami (zasilającą i powrotną), biegnącymi przez całą wysokość budynku. Przed drugą wojną światową – i w jakiś czas po niej – rury te, nazywane pionami, ukrywano w zrobionych w ścianach bruzdach. Później jednak – dla oszczędności – zaczęto prowadzić je po wierzchu ścian, nie tylko zresztą w domach wielorodzinnych.

Takich domów, w których rury centralnego ogrzewania są widoczne w pomieszczeniach, jest jeszcze w Polsce bardzo dużo. Zazwyczaj ruch ciepła w nich nie odbywa się już grawitacyjnie, lecz jest wymuszony przez pompy obiegowe, zamontowane podczas modernizacji instalacji grzewczej w budynku. Dzięki temu ogrzewanie mieszkań jest teraz dużo bardziej efektywne i komfortowe niż kiedyś, zwłaszcza jeśli ich właściciele wymienili stare kaloryfery na nowoczesne grzejniki płytowe.
Pionowe rury w mieszkaniach jednak pozostały (Fot. 1), co zwykle niezbyt podoba się ich nowym właścicielom, którzy nie mieli czasu, by się przyzwyczaić do tej wątpliwej dekoracji pokoju lub kuchni. Nic zatem dziwnego, że przy okazji remontu chcą te rury po prostu ukryć (Fot. 2).

Fot. 1 – Piony grzewcze nie wyglądają ładnie, szczególnie gdy po połączeniu na przykład pokoju z kuchnią stają się bardziej widoczne
Fot. 2 – Piony grzewcze najłatwiej jest ukryć w obudowie z płyt gipsowo-kartonowych, mocowanych do rusztu z metalowych profili

OBUDOWA PIONÓW

Podczas remontu i modernizacji pewnego mieszkania piony grzewcze zabudowano płytami gipsowo-kartonowymi, mocowanymi do rusztu z metalowych profili. Wykorzystano więc tutaj technologię, która jest stosowana powszechnie przy wykonywaniu na przykład sufitów podwieszanych czy zabudowie poddaszy.
Szerokość obudowy rur zależy od konkretnej sytuacji. W sypialni na przykład jest ona dość duża i sprawia wrażenie międzyokiennego filara (Fot. 3). Zadecydowały o tym nie tylko względy estetyczne (z taką obudową filar wygląda teraz tak, jakby był grubym słupem, potrzebnym w tym miejscu ze względów konstrukcyjnych). Szersza obudowa była przede wszystkim potrzebna do ukrycia – odciętej i zaczopowanej – drugiej pary gałązek z lewej strony pionu, do których nie podłączono nowego grzejnika. Podczas modernizacji mieszkania połączono bowiem dwie małe sypialnie w jedną i dwa istniejące dotąd w nich kaloryfery zastąpiono jednym grzejnikiem płytowym o większym mocy.

Fot. 3 – W szerokim filarze międzyokiennym, wykonanym z płyt g-k, mało estetyczne piony grzejne zniknęły z sypialni
Rys. 1 – Dzięki dwóm kratkom wentylacyjnym powietrze wewnątrz obudowy jest chłodzone i nie nagrzewa metalowego rusztu

WENTYLACJA OBUDOWY

W większości sytuacji ukrywanie pionów grzewczych kończy się na zabezpieczeniu narożników płyt g-k metalowymi kątownikami oraz wyrównaniu powierzchni obudowy masą szpachlową i pomalowaniu jej w kolorze ścian. W tym mieszkaniu wykonawca zastosował jednak jeszcze dodatkowe rozwiązanie, będące wynikiem jego własnych doświadczeń. Otóż zauważył on, że w takich obudowach pionów grzewczych pojawiają się po pewnym czasie pęknięcia na styku płyt g-k ze ścianami murowanymi. Doszedł do wniosku, iż przyczyną tych uszkodzeń jest nagrzewanie się powietrza, zamkniętego we wnętrzu obudowy, szczególnie intensywne podczas silnych mrozów, gdy instalacja grzewcza pracuje z całą mocą.
Dlatego zdecydował się na „chłodzenie” obudowy pionów (Rys. 1), przez zrobienie w jej bocznych ścianach dwóch niewielkich otworów i osadzenia w nich kratek wentylacyjnych. Kratkę wlotową wykonuje u dołu (Fot. 4), a drugą – wylotową – u góry, po drugiej stronie obudowy (Fot. 5).
To rozwiązanie stosuje już od kilku lat i obudowy pionów z płyt g-k przestały pękać na styku ze ścianami. Dodatkowa korzyść z niego jest taka, że ciepło z gorących rur jest nawiewane do pomieszczeń, a nie pozostaje zamknięte w obudowie z płyt, ogrzewając przede wszystkim ścianę zewnętrzną.

Fot. 4 – Dolna kratka wentylacyjna wykonana jest przy podłodze, gdzie powietrze ma najniższą temperaturę
Fot. 5 – Górną kratką, znajdującą się pod sufitem, gorące powietrze ogrzane pionami grzewczymi wpływa do sypialni

ZOBACZ TAKŻE:

Jak wymienić stare grzejniki na nowe bez spuszczania wody z instalacji?

Jak zrobić sufit podwieszany do stropu?

Jak montować płyty gipsowo-kartonowe, żeby nie rysowały się na stykach?

Zobacz także

Podczas wykańczania wnętrz tynkiem gipsowym należy zwracać uwagę, by nie miał on bezpośredniego kontaktu z niezabezpieczoną antykorozyjnie stalą, gdyż przyczynia się on do jej szybkiej korozji. To dlatego na przykład wypukłe krawędzie ścian lepiej wzmacniać kątownikami aluminiowymi niż stalowymi, nawet jeśli te ostatnie wykonane są z blachy ocynkowanej. Dobrze wykonane tynki gipsowe, ułożone na ścianach i sufitach (Fot. 1), a także słupach i belkach (Fot. 2) powinny być […]

.

Jednowarstwowe ściany domów, które zostały wybudowane kilkanaście lat temu z bloczków betonu komórkowego, mają współczynnik przenikania ciepła U nieco mniejszy niż 0,3 W/(m²K). Ich izolacyjność termiczna jest oczywiście mniejsza niż wymagają tego od ścian zewnętrznych obecnie obowiązujące przepisy, ale trudno je uznać za „zimne”. Gdy po ponad piętnastu latach właściciele jednego z takich domów (Fot. 1 i 2) zauważyli kilka drobnych rys na jego elewacji, […]

.

Bramy przesuwne są coraz częściej wybierane przez właścicieli domów jednorodzinnych. Przemawia za nimi to, że podczas otwierania i zamykania nie zajmują miejsca na podjeździe – można więc bezpiecznie zaparkować na nim samochód. Ma to szczególne znaczenie wtedy, gdy odległość domu od ogrodzenia wzdłuż ulicy – a więc i długość podjazdu – nie jest zbyt duża. Mające wielowiekową tradycję bramy uchylne, zwane też skrzydłowymi, nie mają […]

.

Żelbet jest kompozytem dwóch materiałów – betonu i stali, stosowanej w postaci prętów zbrojeniowych. Dzięki pomysłowi, by połączyć w jedną całość ich właściwości, sto kilkadziesiąt lat temu powstał materiał, który zrewolucjonizował budownictwo. Podstawowym warunkiem współpracy betonu i stali w konstrukcjach żelbetowych jest ich wzajemna przyczepność. Bez niej byłyby to tylko dwa oddzielne, niepowiązane ze sobą materiały – masywny, ale kruchy beton oraz bardzo wytrzymałe, ale wiotkie pręty […]

.