Dlaczego z części działki, na której ma stanąć dom trzeba usunąć ziemię roślinną?

Jest kilka powodów, dla których przed rozpoczęciem budowy powinno się zdjąć ziemię roślinną z miejsca, na którym ma stanąć dom i przenieść ją w takie miejsce, w którym mogłaby bezpiecznie przeczekać prace budowlane i być później wykorzystana przy urządzaniu ogrodu.

Już pierwszy powód mógłby wystarczyć za wszystkie pozostałe: ziemia roślinna, nazywana też glebą lub humusem, jest po prostu droga. Jej wywrotka kosztuje trzy do pięciu razy więcej niż gruntu jałowego.
Powinniśmy więc warstwę ziemi roślinnej zdjąć z miejsc, na których nie będzie później potrzebna, czyli z obrysu wykopu pod fundamenty domu oraz z jego najbliższego sąsiedztwa, a także na przykład z przyszłego podjazdu czy tarasu.
Oszczędności mogą być znaczne, gdyż ziemi tej może być całkiem sporo. W zależności od działki jej grubość może wynosić od 10 do nawet 30 cm. Łatwo to ustalić, bo ze względu na zawartość próchnicy humus różni się kolorem i strukturą, od położonych głębiej martwych biologicznie warstw gruntu.
Trzeba przy tym mieć świadomość, że pozostawiona na swoim miejscu ziemia będzie ugniatana ciężkim sprzętem i zabrudzana resztkami materiałów budowlanych. Po takich doświadczeniach nie przetrwa więc naszej budowy i przy urządzaniu ogrodu trzeba ją będzie wymienić na nową.
Ważne też, żeby przy zdejmowaniu i składowaniu nie mieszać jej z gruntem wydobytym na przykład z wykopów pod fundamenty, bo pod względem biologicznym jest on jałowy i nic na nim nie urośnie.

Fot. 1 – Tak składowana ziemia powinna dobrze przetrwać budowę – pryzma ma nie więcej niż metr wysokości, a jej struktura zapewnia dobre napowietrzanie i nawadnianie dolnych warstw

Przechowywanie

Ziemię roślinną należy przechowywać w pryzmach o wysokości nie przekraczającej 1,5 m. Powinna być ona ułożona możliwie luźno, tak by zarówno powietrze, jak i woda mogły docierać do głębiej położonych warstw (Fot. 1).
Na miejsce jej składowania warto wybrać teren możliwie blisko wykopu pod fundamenty, by ograniczyć koszty jej transportu. Powinno ono być jednak na tyle odsunięte od wznoszonego domu, by ziemia nie osuwała się do wykopu, nie utrudniała prowadzenia robót oraz nie była narażona na ugniatanie ciężkimi samochodami, które będą wjeżdżały na działkę, by na przykład rozładować materiały budowlane (Fot. 2). Nie może być też wysypiskiem dla budowlanego gruzu (Fot. 3).
Ziemi roślinnej nie należy jednak rozkładać pod drzewami, żeby ich korzeniom nie zabierać powietrza i wody, co mogłoby doprowadzić do ich usychania.

Fot. 2 – Ziemia roślinna została składowana poza budowlanymi szlakami komunikacyjnymi, jednak nie powinna być ułożona w tak wysokiej pryzmie, gdyż z powodu braku tlenu jej dolne warstwy mogą obumierać
Fot. 3 – Z tak potraktowanej ziemi roślinnej nie będzie już żadnego pożytku w ogrodzie; pod gruzem betonowym „nie doczeka” końca budowy

Szkodliwość budowlana

Pozostawianie ziemi roślinnej w obrysie budynku jest niewskazane nie tylko ze względów finansowych, ale także budowlanych. Ziemia roślina ze swej natury jest słabo zagęszczona, więc pod obciążeniem osiada. Nie nadaje się zatem do układania na niej warstw podłogi na gruncie. Może też być powodem pękania ścian działowych na parterze.
Ponadto znajdują się też w niej zarodniki grzybów domowych, które w sprzyjających warunkach cieplno-wilgotnościowych mogą zacząć owocować w pomieszczeniach parteru.

W latach osiemdziesiątych znajomy z pomocą szwagra i teścia zbudował dom sposobem, w pełni znaczenia tego słowa, gospodarczym. Budynek był niepodpiwniczony, więc zrobili tylko ławy fundamentowe pod ściany zewnętrzne i jedną wewnętrzną, nie przejmując się ziemią roślinną, która pozostała pomiędzy ścianami fundamentowymi. Potem w garażu i w dwóch przyległych do niego pomieszczeniach zrobili wylewki z betonu, ułożone bezpośrednio na ziemi. Nie minęło nawet pół roku, gdy wylewki pękły w kilku miejscach, a na ścianie wewnętrznej jednego ze wspomnianych pomieszczeń pojawił się grzyb domowy. Po uniesieniu kawałków popękanej betonowej podłogi, ujrzeli jego malowniczą, białą grzybnię.

By uniknąć takich zagrożeń, należy ziemię roślinną usunąć spod domu, nawet gdy stać nas na to, by po budowie ułożyć na całej działce nową warstwę gleby.

Zobacz także

Choć teraz ściany i sufity, nie tylko w domach jednorodzinnych, wykańcza się najczęściej tynkami gipsowymi, to wciąż nie brak osób, które wolą użyć do tego tradycyjnych tynków cementowo-wapiennych. Ich powierzchnia – jeśli nie układa się na nich gładzi gipsowej – jest mniej gładka niż tynków gipsowych, ale są one na pewno znacznie bardziej odporne na wilgoć. Wykonywanie tynków cementowo-wapiennych w takich pomieszczeniach jak nieogrzewane […]

.

Stosowanie drewnianej oblicówki do wykańczania elewacji domów ma bardzo długą tradycję nie tylko w Kanadzie czy Stanach Zjednoczonych, ale także w Polsce. Zazwyczaj i tam, i u nas w taki sposób były i są wykańczane domy drewniane. Ostatnio jednak elewacje z drewna są także wykonywane w domach murowanych. W domach jednorodzinnych oblicówkę drewnianą stosuje się przede wszystkim na ścianach poddasza (Fot. 1 i 2), parter wykańczając popularnym tynkiem cienkowarstwowym albo […]

.

Bardzo łatwo jest zrobić z drewna prosty, poziomy mostek nad ogrodowym strumieniem lub wydłużonym oczkiem wodnym – wystarczą dwie belki, kilkanaście desek i trochę gwoździ lub wkrętów. Sprawa jest bardziej skomplikowana, gdy chcemy, by taki drewniany mostek był wygięty w kształcie łuku. Mostek, którego przęsło wygięte jest w kształcie łuku (a dokładniej: wąskiego wycinka powierzchni walca), prezentuje się w ogrodzie ciekawiej (Fot. 1) niż prosty pomost […]

.

Podczas budowy domu kolejność niektórych robót wydaje się oczywista – najpierw wykonuje się warstwy nośne jego ścian, a dopiero później przykrywa je dachem. Ocieplenie takich ścian (a przy jednowarstwowych – wykonanie ich elewacji) zostawia się na później. Tak jest w najczęściej spotykanych sytuacjach, gdy dom przykryty jest tylko jednym dachem. Sprawy się komplikują, gdy dachy są dwa, z których jeden – położony […]

.